(- Pεήζ∂ςhY5*-)...As Days go By....... memories remain

วันเวลาที่ ล่วงเลยผ่าน ทำให้ใจมันชิน และ ชา ...

Fri, 07 Dec 2007 10:34:50 GMT

มหาวิทยาลัย อาจจะเปรียบได้กับ สถานศึกษา ชั้น สูง

แต่ มัน ก็ เปนอะไร มากมายกว่านั้นมากสิน้อ....

ว่าแต่เราเปลี่ยนไป เยอะแค่ใหน ที่ผ่านมาก็มีไร มากมายเกิดขึ้นเต็มไปหมดน้อ ...

เราสังเกตว่า blog เรา อ่านแล้ว หา ความสุขม่ายได้ ซัก อัน ตั้งแต่ ก่อน เอนท์ ...สอบม่ายติด ...เหงาๆๆ ...เซง ไรหลายๆ อย่าง

แต่มันก็เปน เงี้ยหละ....

การ ค้นหา ตัวเอง ในรั้ง มหาลัย ก็แปลกดีน้อ มี อะไรให้เราทำเยอะไปหมดแต่ก็ใช่ จะ เปนตัวเราไปซะหมด

หวังว่าเราจะ หา เจอเร็วๆ หลายๆ อย่างที่ ค้างคา ไม่ใช้ แค่ ความรักที่ยัง ห่างหาย ...

คลื่น พัดหวน ....

Thu, 01 Nov 2007 19:40:30 GMT

...........รักเอย อยู่ที่ ใด ยังฝันใฝ่ ยังคงตามหา
                                 แท้จริง อยู่ไม่ไกล เกินฝันใฝ่ แค่เพียงหลับตา................

2007-10-21
           บน taxi กะลังรีบเดินทางไป สยามตั้งแต่เช้าไป กะเพื่อนไปนั้งเล่น ชิวๆ จนรอคอยเย็นวันนั้นอย่างใจจดใจจ่อ เพราะ ค่ำคืนนี้จะมี งานมหกรรมดนตรี รอคอยเราอยู่......
วงที่ขึ้น ก็คงเปนที่ คุ้นหู ของคนในประเทศไทย อยู่และหละ BODYSLaM : Saving my live Concert ณ indoor Std. หัวหมาก
          หลังจบ เพลงของ วง sweet mullet และ Klear ประชากร ที่แน่นขนันตา อัดกันแน่ ก็กรีดเสียงออกมา จน หอประชุมอินดอร์แทบแตก หลังจาก 4 คนวง บอดี้ ออกมา ด้วยการเปิดตัวอย่าง เท่.....เปิดด้วยเพลง ไม้ตาย Yah' Pid นั้นเอง ........ชอบประทับใจมาก

งานเลี้ยง ก็ต้องมีเลิก ราโดยเราชอบ คำพูดพี่ตูนคำ ที่ยังจำได้ จนถึงวันนี้ว่า

....เพลงของ วงเรา ที่ได้แต่งมาก็แต่งมาเพื่อที่จะเปน แรงบันดาลใจให้ผู้ฟัง ........
เราภูมิใจที่มี คนบอกเราเสมอว่า เค้าฝ่าฝันชีวิตช่วงหนึ่งได้ด้วยเพลงของเรา บางคนอาจรู้จักเราจาก อัลบั้มแรก บางคนจากอัลบั้มที่สอง
มีอยู่เพลงที่เราแต่งมา เพื่อ เปนแรงบันดาลใจให้ ชาว body slamเสมอ ....ปลายทางที่ฉันรอเธอ(ดนตรีบรรเลง)

สอบ ....วันที่ 22-25 เรา สอบ ....อ่านแหลก แล้วก็จบไป ผ่านพ้น

2007-10-27
           บนรถ บขส. อันเงียบสงัด มีเราคนเดียวที่ตายังเบิกโพลง ท่ามกลางความมืด มีแต่ แสงไฟ ถนน และ เสียงแอร์ ที่ทำให้บรรยากาศบนรถไม่เงียบและไร้ความรู้สึก
ทุกคนหลับกันหมดแล้ว ใจเราก็นั้งคิดไป หลายๆเรื่อง ไตร่ตรอง ชีวิต รถที่แล่นผ่านมาก็แล่นผ่านไป จางหายไปในความมืด เรารู้สึกว่า ช่วงชีวิตเราตอนนี้ ดูขาดอะไรไปหลายๆ อย่างมากเลยแหละ
           เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็ถึง ภูเก็ต จังหวัดที่ได้สมญานามว่า ไข่มุกแห่ง อันดามัน ได้ไป เข้าพักที่โรงแรม แล้วก็หลับไป ครึ่งวัน วันนี้ฝนได้เทลงมาตลอดเลย เราก็นั้งเพ้ออยู่้ริมระเบียงเป็นชั้วโมง คิด นู้นคิดนี่่ไม่ตก ท่ากลางความมึนงง ว่าเราบ้าไปแล้วหรอ
          วันนี้อากาศดีนะ ไปทำงาน จิตวิทยา กะเจ ที่ บ้านพักคนชรา จังหวัดภูเก็ต หลังจาก งานการเสร็จสรรพก็กลับไปหา พ่อแม่เล่นน้ำ กะ น้อง
นั้งเล่น แช่อยู่ในน้ำ ก็ นั้งคิดอะไรคนเดียวอีกแล้ว ......

ลองคิดดูดิ คลื่นมัน มาจากใหนน้อ เวลา ซัดมาแต่ละลูกก็ซัด มา แล้วก็ผ่านเราไป มันก็คงไม่มี โอกาศกลับมาหาเราอีกแล้วน้อ.......อย่าถามว่าเราคิดไปทำไม คิดเอาเอง ...

เพ้อมาพอและ ไปและดีกว่า ..........อ่านมาถึงนี้คงเข้าใจอารมณ์เราน้อไม่ต้องอธิบาย .....
รู้อย่างเดียวว่าเหงาและรู้สึก เดียวดาย... อย่างเดียวที่ ฉุดรั้งเราไว้จาก โลกลวงตา คือ ครอบครัวและเพื่อน ไม่งั้นเราเพ้อ แย่และ ...ไปและ

วิน-วี่

Concerto en Varasarno

Tue, 09 Oct 2007 17:07:15 GMT

วันนี้เป็นอีก หนึ่งวันที่ สนุกสนาน น่าดู .......

อาจจะม่ายสนุกที่สุด ..... ... .. . แต่ก็ ได้ใจน่าดู ....

เริ่มวันมา แทบหมด แรงแล้ว เพราะ เรากะชอน นั้งปั่นงาน วิชา สังคมศาสตร์ ถึง ตี4ครึ่งกัน

ด้วย ความ เหนื่อยล้าแทบ จะเข้าเรียนไม่ทัน ก็ได้รายงานไป ด้วย ความอ่อนเพลีย ก็ทำออกมา เต็มที่แล้ว

จบวิชานั้นปุ้บก็ หนีกลับหอ ทันที มา นอนเอาแรง ก็มีเสียงสวรรค์ โทมา ผล นั้นเอง อ้าว มี quiz ในห้องวิชา สังคม วิทยา...!!!

ช่างเหอะ...ชิวๆ นอนไปได้อีก แปป ก็ มีเสียงโทสับ มา อีก อ่าว นินมา มธ. โทษถานที่เปน อาคันตุกะ ก็ต้องไป หา รับมา

จอบ มา อีก (** ) วันเกิด กู ชวนมาเองแล้ว กูก็ลืมเองว่ากู ไม่ว่างหนิหว่า มี จัดของคณะ...... ว้า ..รู้สึกแย่มาทันที

ก็เลยไปกินข้าวแล้ว รีบ เพ่นเลย ...

อ่าข้ามมาที คณะก็มีกิจกรรม สันธนาการ ยาวถึง 2ทุ่ม...ก็ หนุกไปอีกแบบ ชักคะเย่อ ...กินวิบาก...วิดพื้น ....

เฮ้อ...... จนกระทั่ง ...คอนเสิดดดดด

ขอบอกว่า มันมากมาย ...หนุกดีๆ ได้อยู่กะเพื่อนๆ วงแรก วง กลุ่ม ผล แชมป์ ปุ๊บ และ พี่ อ๊อฟ เสริมเข้ามา สุดยอดแล้วแม้คนจะดูน้อยไป หน่อยเพราะเปนวงแรก

ตามมาด้วย วง อื่นๆ จนกระทั้งวง วิค โอ๊ค+ โอ๊ค โอม และ อ้วน สุดยอด เล่นได้ ใจจิง ๆ ม่ายได้ฟัง ดนตรีและ ตอนนั้น กระโดด กระจาย ปิดด้วย วงรุ่นพี่ เปนวงสุดท้าย

พูดได้ คนเดียวว่ามันส์ มาก แค่ เพลง body & retro ขึ้นก็ กระจายแล้ว ..สนุกๆๆๆ จบงานก็เดินทางกลับหอ ..

หวังว่า concert save my life บอดี้ ของจิงจะหนุก สุดเหวี่ยงไป ให้คุ้มค่า บัตร 600 นะ .... ( ^.* )

รอบนี่ เราอัพ สเปสเหมือนเปนหน้าที่เพราะม่ายได้อัพนาน อาจจะเขียนได้ม่ายดีอะไร มากมาย นะ ....

ก็ คงม่ายเปน ไร หา อะไร จากข้อความม่ายได้ ช่างเหอะ ไปและนะ บ้าย บาย ...

วิน

ลานลีลาศบนฟลอร์หญ้า กะสายฝน

Fri, 21 Sep 2007 08:27:57 GMT

หลาย เดือน......

หลายวัน.......

ที่ซ้อมอย่างหนักมา เพื่อ งานเดียว

วันนี้เราตื่นเช้ามา ด้วยความกระตือรือร้น ตื่นมา ก็เดินไปกะชอนไปที่ จุดนัดพบกะเพื่อนๆ หน้า 7eleven หลังจากทุกคน มากันครบ ขาดเสียแต่ วิคกะแนนที่ยังม่ายตื่น

ก็ ออกเดินทางไป ที่ หน้าเชียงราก เพื่อรวมตัวกะรุ่นพี่ไป ชาโต้ ซึ่งเปน apartment ที่ได้ จองเอาไว้เพื่องานนี้....

ถึงที่ เสร็จปุ้บ ก็ เริ่มนอนกัน คอยเวลาเค้าเรียกไปแต่งหน้า...เซตผม .....

บางที อาจจะสงสัยกันว่าที่ ร่ายยาวมากำลังเพ้ออะไรอยู่คนเดียวแต่ ที่กำลังจะพูดถึง คือการเตรียมงานวัน freshy game ของลีด JC

ก็เริ่มแต่งหน้ากัน เซตผม ลองชุด ผู้ หญิงก็ต่อผม ต่อขนตา กันไป จนกระทั่ง 6โมงเย็น

ก็ ทยอยกันออกไป ขึ้น รถ ทันไดนั้นเองฝนก็เทลงมาเปนสายยาวซึ่งเปนงี้มา หลายปีแล้ว เหมือนฝนกะ กลั่นแกล้งเรา .........ไม่อยากให้งานดำเนินไป ด้วยความสะดวก..

ถึงที่ หมาย ณ main stadium.. ก็ หา ที่ post ถ่ายรูปกัน เปนพัลวัน ทีเดียว......ทำเอาผู้หญิงเริ่มออกอาการเดินไม่ได้กันแล้ว ด้วยความที่เป็นอุปสรรคกะรองเท้าแก้ไงก็ไม่หาย น้ำตาแห่งความเจ็บปวดทำเอา บรรยากาศ อึมครึมไปกันใหญ่ บางคนถึงขั้นหามลงบันได.....ไม่มี ใคร ยิ้ม ทุกคนเครียดกันมาก ฝนที่ โปรยปรายลงมาก็ ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ หลังจากเราได้ รวมรวม กำลังใจเฮือกสุดท้ายว่าจะเต้นกันให้ได้......ทั่งๆ ที่เค้าอาจประกาศงดลีดเต้น รุ่นพี่ ที่ดูแลถึงขั้นร้องไห้....... ที่ไม่สามารถช่วยอะไร ได้ สิ่งที่ซ้อมมา อาจจะ จบลงก็ ตรงนี้แหละ.....

ทุกคน ยืดอก เดินลงในสนามเปน สีแรก ทั้งที่ขาจะไม่ใหวกันแล้วเพราะส้นสูง ที่สร้างความเจ็บปวดให้กับขา ทั้ง2ข้าง เพื่อนเราคนนึง จะเปนลม ยังนั้งดมยาดมก่อนเปิดตัว ......

ร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วย น้ำฝนทำ เอา เครื่องแต่งหน้า ผม ที่ ทำมา มลายหายไป กะ หยดน้ำ ด้วยกำลังใจที่เหลือน้อย ก็ถึงเวลา เปิดตัวจิงๆ ........

ทุกคนทำได้ เต็มความสามารถ เหมือนคนไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยิ้มออกมา เต็มที่ ............เต้น สุดความสามารถ สุดเสียง แม้จะเต้นออกมาไม่ได้ดังที่ต้องการ .....เต้นไม่ดี แต่ ก็

ภูมิใจมากๆแล้วที่เต้นเพื่อคณะ.......เต้น ด้วยแรงที่ซ้อมกัน มา 3-4 เดือน .....วันละ เกือบ 10 ชั่วโมง.......เปิดตัว ด้วยเพลง คณะ boom jc, who are we, ยุงทอง, tu boom, เดินมธ แล้วจบด้วยcode หลังจากเต้นกันเหมือนปลิดทิ้งก็ หามผู้ หญิง ออกนอกสนามกัน ทุกคน

หลังจากนั้น ทุกคนก็ คอยเวลา จะออกไปเต้นกันใหม่ กันทั้งมหาลัย......... ก็ยังดันออกไปกัน ทั้งๆที่ฝนเทลงมาหนัก จน เต้น ม่ายได้ตามที่ต้องการ แต่ จบงานออกมา ดีใจนะที่ได้มีวันนี้..

เราคงจะลืมวันเวลา อย่างนี้ม่ายลง จิงๆ ทั้งเพื่อน ทั้งรุ่นพี่ ทั้งบรรยากาศ ของ main stadium . . . คงจะลืมวันนี้ ได้ยากจิงๆ .......

สุดท้ายก็กลับไป ฉลองกันที่ apartment กัน นอน ตี5 กินเบียร์กันไป 16 ขวด......ทั้งหมดนะ ม่ายใช่ ตูคนเดียว

มีความสุขจิงๆ ....ไปและ

กวินทร์ สวัสดิ์ศรี ลีด jc 50'

Don't You Know Who I Think I Am?.....

Sat, 18 Aug 2007 18:35:49 GMT

Veed Boommmm... Hure Hure Hure Ha Ha

Hula Hula Hula Hi Hi

Qu'est-Ce Qui Thammasat Je Veux Dire T-U Laaaaaaaaaaaa...

พร้อมๆ .....

เสียงดัง แว้วเข้ามาในโสตประสาทเราก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นใน คืน วัน อาทิตย์ ท่ามกลางเสียงอันเงียบสงัดของห้องนอน นอกจากเสียงน้ำที่หยดจากท่อแอร์ ลงมายังถังขยะดังจ๋อมๆๆ ..

ฟังดูอาจจะม่ายเชื่อว่าเราฝันไปแบบนั้นจิงๆแต่ เรากะลัง คิดมากไปเองกะการซ้อมในวันที่ 13 สิงหาคมที่ผ่านมา อย่างหลีกเลี้ยงไม่ได้ นั้นก็คือการซ้อมลีดตั้งแต่เช้า จดเย็นตั้งแต่ วันนั้นเปนต้นไปถึงเปิดเทอม ....ฟังดูแล้ว ก็เป็นอะไรที่พึงกระทำสำหรับลีดทุกคนที่ต้องการ ให้ผลออกมาดูมีคุณภาพ

วันแรกมาก็ตื่นตั้งแต่ไก่โห ขึ้นรถเมล์ไปเพราะเปนวันหยุด ชดเชยวันแม่ ...อากาศเย็นสบาย ตลอดทาง ทำให้เราเริ่มรู้สึกดี จนกระทั้งไป ถึงนู้น ประมาน 9 โมงก็เริ่มซ้อม

อาจถือได้ว่าเรียกน้ำย่อย ที่ม่ายย่อยเอาซะเลย ถือว่าหนักเอาการสำหรับการซ้อมวันแรกหลังร้าง การซ้อมไปนาน ถึง 2 อาทิดเต็มๆ

วันรุ่งขึ้นมา ...ก็มีเหตุซะละ .......ดันมี ผู้ไม่ประสงค์ออกนาม เกิดอาการ บาดเจ็บเอ็นฉีกหลังวันแรกเท่านั้น แต่ก็จะออกนามอยู่ดีหละ นั้นคือเจ้าวิค ลีดชายร่างใหญ่ประจำคณะเรา ...ก็ .....หวังว่า มึงจะหายเร็วๆ นะ ก็วันนี้ ซ้อมได้ชิวมากขึ้นเมื่อ โดนของโหดไปและวันแรก ...กลับบ้าน

วันที่ 3 มีเหตุการณ์อีกและ.....มีทุกวันแหละ....วันนี้ เหตุเกิด ที่ ม้านั้ง ที่เราซ้อมหนะหละ หลังซ้อมเสด เพื่อนเรา คนชื่อ ไหม ได้ทิ้งกระเป๋าไว้ใกล้ๆ กะที่ๆ ทุกคนพักซ้อมแต่ดันมีชายมรณะปริศนาได้บุกเข้ามาชิงทรัพย์ ด้วยการ ลักลอบ หยิบกระเป๋าไป ตอนทุกคนนั้งหันหลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติทีเดียว ...หันควับ ....หายไปแล้วทั้ง เจ้าโจร และ กระเป๋าใบงามซึ้งในนั้นทรัพย์สิน มากมายเอาการเลย โดยเฉพาะ มือถือ LG PRAda กะ กุญแจ รถ.....คนเรามันจะซวยอะไรขนาดนั้น แต่ หลังจากซ้อมเสด ก็พบว่าเจ้าโจร มันม่ายปิดมือถือ จากเบาะแส ได้รูประพันสันถานว่าเจ้าบ้านี่ ตัวเตี้ย คิ้วดำ หน้าแก่จน ใส่ โปโล น้ำเงินและ ผมม่ายค่อยมี (มีบากที่ ปากด้วย....... อันนั้นม่ายช่ายและ) ฮาๆๆๆๆๆ ก็ แต่การโทรในรอบนี้ กลับมีบุคคลปริศนาดันรับสาย บอกเจอมือถือ วางทิ้งไว้ ...ด้วยความมั้นของไหมเชื่อใน ความหวัง เลย ถามไปว่า ...พี่เจอมัน แห่งหนใด ...ผู้รับสายปริศนาบอกที่ มหาลัย ครับผม .. ที่ใหนหละ ค้า .... จุฬา คับ ... โอ้วพระเจ้า ช่วย(ชีวิด) โลกมันก็มีโจรใจดีบวกโง่คงคิดว่าเปน มือถือ ของปลอมห่วยๆมั้ง คงไปขโมยต่อที่จุฬาแล้วทิ้งมือถือนี่ลง ไว้ที่ จุดเกิดเหตุใหม่ พวกเราพลันทราบ เบาะแสก็ เปิดหวอ บึ่งตรงไป ณ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย ตึกเศรษฐ ได้มือถือคืนกลับมา โอ้ว สวรรค์เปนใจ 28000 แหนะ มิน่าเค้าถึงว่า limited edition มี function โจรกลับใจซะด้วย

วันที่ 4 มี อีกคนเกือบ เปน ลม ....ม่ายสิ เปนไปแล้ว .....มะเปนไร หวังว่าจะม่ายมีอีกและ น้อ

นที่ 5 .........ม่ายมีเหตุและ แต่ มีฟามสุข เปนอาทิดที่ยาวนานเหลือเกิน ...พิมไป ทำไมวะเนี้ย ซะยาว ใครจะไปสนใจกะคนเปนลีดกัน หลังจากซ้อมเสดวันนี้ก็ไป ซด น้ำบาร์เล่หมัก (beer55+) ที่ ลานน้ำตกพารากอนกัน แล้วพวกมันไป ดูด บารากุกันต่อกว่าจะถึงบ้านก็ ยามวิกาลซะละ ......นอนดีกว่า เหนื่อยและ

นอกจากชีวิตลีดแล้วเราก็ .....ม่ายได้ใช้เวลามากมายกะการทำอะไรให้เปนชิ้นเปนอันซักเท่าใหร่นัก ห้องนอนเราก็ยังรกเหมือนเดิม.....

แฟนก็ยังม่ายมีเหมือนเดิม เหมือนจะม่ายหาซะด้วยสิ ........ว้า ......นิสัยก็ยังเหมือนเดิม........."คุณคงม่ายรู้หรอก ว่าเราต้องการอะไร ....และเราต้องการตัวตนของเราให้เป็นอะไร" ขอยกชื่อ เอมมาจากเพลงๆ นึงของวง Fall out boys เฮ้อออออออ.......... ก็จิงของมันนะ บางทีเราก็ต้องมีเวลาแบบนี้มั้งหละมานั้งคิดดู เองว่าตัวเองต้องการอะไร โดยม่ายมีใครมาชี้นำหรืออารมณ์ พาไป......หวังว่าเปิดเทอม แล้วเราจะได้เหนมุมมองที่ กว้างกว่านี้

ปล. อย่างน้อยเราก็อ่าน Harry เล่มสุดท้ายจบว้า ภายในอาทิดเดว นั้นหละมั้ง 1ชิ้น ที่เปน อัน ของเรา ฮาๆ ...ใช้ได้ๆ นะ หนุกดี

สุดท้าย ขอให้ เพื่อนๆ ทุกคน เข้มแข็ง นะ .....แล้วก็ ขอให้ ลีด คณะเราไม่ว่าจะ JC หรือ BJM ก็ VARasarn มธ หรือคณะเดวกันหมดหละ

ก็หวังว่าพวกเราจะเต็มที่ ให้จบงานออกมา อย่างน้อยกล้าพูดว่า เต็มที่แล้ว ผลจะออกมาอย่างไร

ไว้ให้เวลาเปนเครื่องพิสูจน์น้อ .....ตามทฤษฏีของAlbert Einstein หน้าที่ 156 วรรคที่8

ฮาๆ เริ่มเพ้อและ ....

ไปและนะ .........แล้วก็ขอบคุณที่ อุตส่าห์อ่าน เราก็เขียนไปงั้นหละ ม่ายมีคนอ่านก็ยังจะเขียนต่อไป

กวินทร์

1.ความมีสาระในความไร้สาระ.../2.ความรักกับร้านรองเท้า

Fri, 27 Jul 2007 14:45:42 GMT

ความมีสาระ ในความไร้สาระ แปลว่า การที่เราไร้สาระ อย่างมีสาระ 5555555555555555555+++

พูดแล้วเหมือนคนบ้าแต่ดูไป ดูมา เหมือนจะ เปนวิวัฒนาการใหม่ ของคนในสายสาขาอาชีพ วารสารและสื่อสารมวลชนไงบอกไม่ถูก ....

แล้วเราจะพิมไป ทำไมใช่ไม้ ก็เพาะ ว่า เพื่อนๆ ในคณะเรา ว่างๆ ก็จะจัด สรร หา วันมานั่งถกกันเรื่องนู้นเรื่องนี้ใน วงเบียร์ ม่ายมีเหล้า เป็นเด็กดี

บางทีก็ตามร้านหมูกะทะ คุยแต่เรื่องจิปาถะ ธรรมดา ถ้ามองในมุมมองของผู้ใหญ่ หัว ดั้งเดิมก็อาจบอกว่าเปนการกระทำที่ไร้สาระสิ้นดี บวกกับการ

กลับบ้านดึกดื่น แต่ในความรู้สึกของเรา มันเหมือนกับการ รวมหัวกันใช้ idea ใช้อะไร หลายๆ อย่าง กลั่นกลองออกมา ให้เปนที่ โปกฮา ของวงที่เรา

นั้งอยู่ได้ ทุกครา ไป แต่ว่าแล้ว เราก็มาพูดเรื่อง เดือนที่ผ่านมาดีกว่าไม่ได้อัพมานาน .......

ก็มีการประถมนิทัศ .........นิเทศ 55 ไป ประมาน 2-3 อาทิดก่อน ได้เจอเพื่อน ๆ หน้าตา เดิมๆ แหละใหม่ๆ มา เต้ม ไปหมด มากหน้าหลายตากันทีเดียว

คณะเดียวกันหวังว่าในอนาคตจะคุ้นเคยกันมากกว่านี้ แล้วก็ ได้เตะบอล บ้างแล้วกับรุ่นพี่ รุ่นเรา ก็ครึกครื่นไปอีกแบบ แม้เราจะสร้างตราบาปให้ตัวเองตั้งแต่วัน

แรกที่เล่นเลยเพาะดันใส่เต็ม สูบ ไปไล่หวดเค้าเลย โดน แบนการเล่นบอลรุนแรงยาว ตลอด อาชีพค้าแข้ง ใน รั่วมหาลัย 55 อันนี้ ขำๆ ละกัน แล้วก็ เราก็ซ้อมลีด

ไปเรื่อยๆ as usual จนกระทั่ง มะวาน หรือวันที่ 26 กค. ก็ได้ คำสั่งระงับกฎ อัยการลีด หรือ พูดเปนภาษาไทย ธรรมดา ว่า งดซ้อมถึงวันที่ 13เดือนหน้า ว้าวว เปนปรื้ม

แต่ก็หวังว่า จะไปเที่ยวกันนะ กลุ่ม ลีด ของเรา 555 ฟาร์มโชคชัยก็ยังดี แม้ว่าแผน บุกกรุงชะอำ จะดูท่าจะล้มเลิกไปบ้างก็ตามที เนื่องใน ความไม่สามารถไนการไปบางประการ

ไปและดีกว่าแล้วจะมาใหม่นะ เพาะ ที่อ่านไป มันก็ ไม่มีสาระ อยู่แล้ว แต่ถ้าจับใจความดีๆ มันก็มีสาระแฝงอยู่ในความไร้สาระ ....เพ้อและ เรา 5555555 ไปและ แล้วเจอกันใหม่

ในโอกาศหน้า กวินทร์ ถ่ายภาพ กีวี่ รายงาน

สวัสดีครับ

***-**-*****-----*-*-;'''''''''''' ..()....^^..' -*/-/-/--\\\--------%#224--/*f/*/***@@

ความรักกับร้านรองเท้า

กลับมา อีกครั้ง กะ ปรัชญา วันละ Blog รอบนี้ที่เหนคือ ความรัก กะร้านรองเท้า ทุกคนที่มาอ่านอาจสงสัยว่าเราไปแอบชอบเจ้าของร้านรองเท้าหรือ ไปปิ๋งใครในร้านรองเท้า ไม่ใช่ทั้งคู่แหละ

แต่เราไปได้ ข้อคิดเปรียบเทียบดีๆ มาจากเพื่อนเรา ....หนึ่งคนว่า ทำไม ความรัก มันจะ เกี่ยวอะไร กับร้านรองเท้าน้า

ร้านรองเท้า - มีหลายร้าน.... มีให้เราเลือกหรือทำความรู้จัก เหมือนกับกลุ่มสังคม สถาบัน และชีวิต ความเปนอยู่ในแต่แตกต่างกันไป ร้านทีดีมักมี รองเท้าที่มี ราคาแพง แต่อาจไม่ได้หมายความว่าจะสู้ร้าน ที่อยู่ ข้างถนนเล็กๆ ได้......อ่า ได้ทำความรู้จักกันร้าน รองเท้าและ อ่า เราขอเลือกเดินเข้าไปซักร้านก่อนนะ ข้างนอกเริ่มหนาวๆ ร้อนๆและ ...อ่าข้างในก็มีรองเท้าเต็มไปหมดเลย เราจะเลือก คู่ใหนดีหละ .... ถ้า เราเหน อันใหน สวย อันใหน แนว ก็บอกพี่ที่ร้านว่า "พี่ฮะ ผม ขอดูคู่นั้นหน่อยฮะ ...." เสร็จปุ้บ มันมีอะไร มากมายในรองเท้าคู่นั้นที่มากกว่าแค่รองเท้า ถ้า รองเท้าเล็กไป ก็ อึดอัด ใหญ่ โตเกินไปก็หลวม กว่าเราจะ หารองเท้าที่เราจะใส่ได้อาจจะ ผ่านมา จากการเดินเข้าร้านเดียว หรือ อาจจะ เดินมาแล้ว หลายร้าน หรือแม้กระทั่ง รอ จนกว่าจะ มี รุ่นใหม่มา หรือจนกว่าจะมี เงินในการ ซื้อไป ................อ่า คงม่ายต้องเปรียบกับความรักแล้วสินะ ที่ทุกอย่างต้องใช้ ความใส่ใจ เวลา และความอดทน ผสมผสานกันไป ..

แต่ความรัก กับรองเท้าก็ยังม่ายจบง่ายๆเพราะ.... หลังจากซื้อไปแล้วรองเท้า มันก็ กัด ก็มีการ ขาด มี รูน้ำเข้า ต่างๆ นาๆ กันไป ก็อยู่ที่ ว่าเราจะ รักษา มันในระดับใหน จะสามารถฝ่าฝันอุปสรรค นานับประการได้ขนาดใหน แล้วสุดท้ายเราก็ หวังว่าเราจะ ทนุถนอมรองเท้า คู่นั้นเหมือนกันความรักที่คู่กัน ให้ยิ่งใหญ่ เกินจะเปรียบได้กับแค่รองเท้าได้.........

หลักการเยอะน้อ แต่เอาตัวม่ายรอด เสมอมา ....... 555 + ขอบคุณ ขวัญชัย กะ ข้อคิดดีๆ ในเรื่องนี้

ก็ถือเปนเกร็ดเล็กๆ เอาไปคิดเล่นๆ แบบม่ายต้องมีสาระอะไรมากละกัน ก็เพาะ blog ก็บอกอยู่และ ว่า ไร้สาระแน่ๆ ฮาๆ

มองย้อนไป....ณ หาดทราย ...ของนกน้อยในไร่ส้ม

Tue, 03 Jul 2007 16:44:30 GMT

วันก่อนอาจดูเหมือนเป็นอีกวันหนึ่งที่เรา ผม กู ควรจดจำมากๆในชีวิตอีกหนึ่งเหตุการณ์

ก่อนอื่นเลย ก็ขอเล่าตั้งแต่ก่อนไปเลยละกัน ....คืนตื่นมาจากฝันร้าย มากๆ ฝันหนึ่งในชีวิตเราเลยหละ.....ฝันเกี่ยวกะ เพื่อนๆ เรานั้นหละ

นั่นเปนเช้าวันที่ 29 ตื่นสายมากแบบรู้สึก แย่มากเลยหละที่ ม่ายพร้อมที่จะไป อย่างมาก รีบ คว้ากระเป๋าวิ่งลงบันได แทบตกบันไดตาย ...

ออกไป ขึ้นรถเมล์ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึง ความที่ท้องม่ายเดิน..... มันติดขัดอยู่ที่.....อยู่ที่..... ถนน หนะแหละ555 แบบท้องถนน แน่นไป

ด้วยรถแน่นขนัดขัดตา ผม กู มาก เหนแล้งภาพการตกรถมันมาหลอกหลอนเราแทนฝันร้ายยามค่ำคืนที่ผ่านมา...อ่านวินทร์ มากไป พิม

เปนภาษาหนังสือไปแล้ว ...^^ ก็ ...อ่าถึง หมอชิตตอนจวนตัวมากมายแล้ว...สรุปเหนชยุต กะดิว เพื่อนเราแต่ ขอบอกว่าคนคอยขึ้นรถตู้

ประมาน 500000 คน (ม่ายเยอะงั้น)แต่คิดเอง ละกัน ก็เยอะหละ เราก็รีบ ...ใจนึงก็ม่ายรู้ทำไง ด้วยความเด็ดเดี่ยวเลยบอกพวกพ้อง เอ้า

TAXY เลย ...ไปกันถึงรังสิต อะโด่ ม่ายเหน สายไรเลย ช่างเหอะ ไปทันเวลาดีกว่า หัวใจ ม่ายวาย อะดีแล้ว ก็ออกเดินทาง

ระยะทางอย่าพูดถึงมันเลย เอาง่ายๆ ว่าถึงแล้วก็ ผู้ชาย โดน จับแยกผู้ญ เลย รุ่นพี่สั่งถอดเสื้อ....ใครเปนตุ๊ดแยก ก็ยังเหลือแต่พวกแมน มาก

กะพวกใกล้จะม่ายแมน เค้าสั่งหัน แล้ว จับนมคนข้างหน้า โอ้ว พระเจ้าถ้าข้างหน้าจะเปนผู้ชายจะม่ายว่า ดันเปน เกย์ ...แม่งดิ้นๆ ...พี่บอกให้

คลึง เราก็อยู่เฉยๆ เว้ย ....เอ้อ ก็ยังม่ายเท่าใหร่ พี่สั่งหันจับนมคนข้างหลัง ...ตายห่า แม่งจับนมกู แน่ๆ มัน บีบแหลกอะ เราแทบหันไปต่อย

พี่ๆ ก็เอา น้ำแข็งมา ลูบหลัง ดิ้นเปนเจ้าเข้าเลย อ่า เสดไปทะเล แบบมีผ้าปิดตา ลงน้ำไป พี่สั่งเอากางเกงในออกมานะแล้วใส่ทับ กางเกง

แค่นั้นก็ชิวๆ บอกให้ออกไปหน้าผู้ญ ทั้งคณะพร้อมรุ่นพี่ผู้ญ บอก แบบ SupermanWin บอก ขนาด..** กะ Slogan ของเราบอกแบบ

เด็กดีบอกไปว่า ขนาดพอดี ....** แล้วก็ กายพร้อมแต่ใจยังม่ายพร้อม 555+ หลังจากนั้นก็ ชิวๆ ทั้งวันกะกิจกรรมที่รุ่นพี่ๆเตรียมมา......

วันที่ 2 ตื่นตี5 แล้วเข้าฐาน โหดๆๆๆๆ ถึงเยน ผูกสายสินแล้วบายสี ...มีเรื่องเล่าเต็มไปหมดแต่ คงพิมมาได้ม่ายหมด นอน ตอนเช้า วันรุ่ง

ขึ้นตอน6โมง แล้วก็....ตื่น8โมง กลับกรุงเทพมา ถือว่าประสบการณ์ ล้ำค่าทีเดียว ที่สำคัญที่สุดต้องขอบคุณรุ่นพี่ ทุกคนที่ให้ความดูแลเอา

ใจใส่อย่างเปนที่สุดเพื่อให้งานออกมา น่าประทับใจ เปนที่สุด...แล้วก็ เหนื่อยมากมาย แต่ก็ คุ้มที่ได้มา ได้เพื่อนใหม่เต็มไปหมดแล้วหวัง

ว่าทุกอย่างจะมีสุขหลังจากนี่ ไปเรื่อยๆ

แล้วจะมาใหม่นะ

วิน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แวะ มา เขียนไร เพิ่ม ........

อาจฟังดูแปลกไปนิดแต่ เราได้ เกร็ด ความรู้อันนึงมา จาก คนๆ นึงที่เรารู้จัก อ่านแล้วเอาไปคิด ละกัน

เค้ากล่าวไว้ว่า เราเคยรู้สึกเซง และ เบื่อและ เครียดใหม....... ก็คงจะเคยกันทุกคนสินะ .........

อืม แล้วลองคิดดูซิ ว่า การเซง การเบื่อ การเครียดของเรา นั้น สามารถช่างตวงวัดได้ใหม ........

ก็คงหาคำตอบไม่ได้สินะ ....

เพราะการเบื่อ เซง และเครียดนั้นเปรียบเทียบกันไม่ได้.....

เราไม่อาจบอกได้ว่า เรา กะลังเซง มากกว่าหรือน้อยกว่าใครบางคนได้ แล้วไม่ควรเอามาเปรียบเทียบกันด้วย....

บ่อยครั้งนักที่ เราอาจจะรู้สึก เครียด และกดดันใน ใจ ต้องการหาที่ระบายกะใครซักคนแต่ปรากฎว่าไม่อยากคุยกับเค้า เหตุผลมันอาจ เกิดจาก

การที่เราคิดว่า เราเครียดมากที่สุด เซงที่สุด เบื่อที่สุด ทั้งๆ ที่เปนกันใน ระดับเดียวกันทุกคน

คำพวกนี้ถึงได้มี ขนาดเดียวแล้ว เปนในระดับเดียวแต่ อยู่ที่ภูมิต้านทานของแต่ละ

บุคคลที่จะยอมรับ มันใน แต่ละสถานการณ์

มีอีกคน...เพื่อนเราเอง กล่าวไว้ว่า...มึงอย่าถอนหายใจ บ่อยนะ มันม่ายดี ยิ่งถอนเหมือน ได้แก่เร็วอะมึง....

เราก็คิดไปคิดมา ...ว้า ช่วงนี้เราก็ คงจะลดอายุไปร่วม 20ปีแล้วดิน้อ แย่จิง....

แต่เราก็ สรุปได้ว่า ถ้าคิดมากแล้ว ทำไรแล้วคิดว่ารู้สึกดีก็ทำไปซะ....

สรุปว่าที่พล่ามมาทั้งหมด อาจฟังดูแล้ว เหมือนพูดแต่เรื่องที่รู้อยู่แล้ว

แต่ก็ แค่อยากเตือนสติเพื่อนๆและ ตัวเอง ว่า มันม่ายมีอะไร ที่ยิ่งใหญ่เกินจะแก้...เราเปนวัยรุ่น ก็คงเจอไรมาเยอะและ อะไรก็กะลัง

รอคอยเราอยู่อีกมาก....ก็หวังว่าทุกคนจะเก็บไปคิดนะ คนฆ่าตัวตายบางคนปัญหาอาจจะไม่ได้ใหญ่กว่าเราหรือ ใหญ่กว่าก็วัดกันไม่ได้อยู่แล้ว แต่

มันอยู่ที่ว่า สถานการณ์ นั้น เราจะควบคุมอารมณ์ ความรู้สึกเราไม่ให้กระเจิงไปได้มากน้อยแต่ใหน นะ

ด้วยความห่วงใย ....

แก่ น้อง ๆ afs ทุกคน ...เพื่อนๆ ทุกคน ...แล้วก็ ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่าน ...

วิน

Bachelor of Arts Program in Journalism (Mass media Studies)

Thu, 14 Jun 2007 16:30:32 GMT

ฮา ฮา ฮา ฮา ฮา ....................ๆ ๆ ๆ ๆ

อยากขำเปนภาษา เบลเยี่ยม..... มันมีปะวะนั้น ..

คงม่ายมีมากไป กว่า มหาวิทยาลัย....ติดซะที .........

สภาบันใด หมายชูประเทศชาติ สภาบันนั้น ธรรมศาสตร์ และการเมือง..........

เราก็หวังว่าเราจะใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขในรั้ว แดง เหลือง ....ศิษย์ อาจารย์ ป๋วย เด็ก AC เหมือนกัน

แล้วก็ ขอให้ทุกคนโชคดี blog นี้อาจ ขาดเนื้อหา สาระ แต่ ขอสะใจไว้ก่อน 5555 อย่างกะคนพี้ยาแหนะ

สุดท้าย ก็ ขอให้ทุก คนมี ความสุข ไว้ ขอเวลาคิดก่อนแล้วจะกลับมา เขียนใหม่ดีๆ

วันนี้ อารมณ์ มันค้าง ไป นิด

วิน

Define ....determination...

Sat, 02 Jun 2007 13:45:50 GMT

วันนี้วันที่เท่าใหร่นะ ..........

ทุกเช้าที่ตื่นออกมาจากเตียงจะงุนงง ด้วยคำถามที่ว่า วันนี้เราต้องทำอะไร นะ .......

ขอคิดก่อน......โอ้ย แดดทำไมมันส่องเข้าตาเราได้ จ้าขนาดนี้นะ ...หน้าต่าง2บานที่ไม่มี ผ้าม่านของเราได้ ส่งสัญญาณเตือนว่า เช้าแล้วนะ หนุ่ม....

หันไปมองนาฬิกาปลุก ...เฮ้ย วันนี้ วัน ....อะไรวะ....... อ๋อ ......ผล มหิดล ออกหนิหน่า ไม่ดิ วันนี้เราจำได้ว่ามีอะไรสำคัญกว่านั้น..............

นั้นไง ลืมไป ธรรมศาสตร์เลย...ตื่นสายไป จะไป เอากุญแจ สายไปเสียแล้ว ถนนลาดพร้าวคงแน่นขนัดด้วยรถวิ่ง ด้วยความเร็วต่ำกว่าคนดินเท้า...

ช่วงนี้ทำไมเราทำแต่เรื่องไร้สาระที่คนเค้าไม่ค่อยทำกันนะ คิดในใจว่า เอ้า ...ก็คนอื่นเค้าเข้าเรียน มหาวิทยาลัยกันหมดแล้ว มึงมัวแต่ไปทำไร มาตั้งนานหละ...

เราก็ ....ออกไป ข้างนอก โอ๊ตชวนไป มิตติ้งกับรุ่นน้อง ค่าย2 ที่เราม่ายรู้จักดีหรอก นะ ไม่สินะ บอกม่ายรู้จักเลยจะดีกว่า ...น้องๆเค้าก็มาจนแน่นถนัดตาที่ลานน้ำพุ ...มันน้ำพุไงวะ ..น้ำตกชัดๆ ....ที่ siam paragon

แค่รุ่นพี่มา เยอะกว่า ...คงเพราะ เค้าม่ายว่างหละน้อแล้วก็รุ่นพี่อยากเจอกันเอง ไป กิน fuji ร้องเพลงตามสูตร ของ การเที่ยวสยามใน ยุคปัจจุบัน ทำกันแค่นี้จิงๆ

ดีนะ ที่เรา อย่างน้อยก็หาไรทำในยามว่างได้ดีกว่า การอยู่บ้านอ่านการ์ตูนแล้วก็ออน msn ไปแบบนี้เหมือน ทุกๆวันที่ผ่านมา

มหิดล ภาคอินเตอร์ .....เรา ก็ดีใจนะที่เราสอบได้ college ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าเรา อาจจะต้องทำให้คนหลายคนเสียที่นั้งไป 1 ที่นั้ง ทั้งๆ ที่เราไม่ได้ตั้งใจจะเข้าคณะเค้าหรอก

หลังจากนั้นก็เดินไปหา เจ้ามาย ของเรา ....มาย กะลัง คิดหนักกับการ ซื้อรองเท้าใหม่แล้วจะให้เราไปเปน คนช่วยดูนะ...เราก็เลย ว่างๆ ไปก็ดี มันอยากใด tiger .... onisuka tiger

แต่จากรูปพรรณสันถานแล้ว มายมันใส่เข้ากับ แบรนด์ classic โลกไม่มีวันลืมอย่าง NIKE มากกว่า tiger

วันนั้นเราก็เล่นมุกใส่กลุ่มพวกมันด้วยหละ อยู่ในร้านรองเท้าเราก็พลันนึกขึ้นมาได้เราก็ถาม พวกมัน ว่า ....มายมึงเปน คนประเทศอะไร วะ ....ทุกคนก็หันมา ตอบว่า คนไทยสิวะ

เราก็หยิบ รองเท้าคู่นึงมาแล้วก็บอกว่า ...มึงเปนคนไทย ...ก็ต้องใส่ PAN ดิ 555555+ ปล่อย ฮากันดังลั่นร้านเอาทีเดียว

สรุปได้รองเท้า nike สี ขาว ตัด ฟ้ามาได้ก็ออกเดินทาง ต่อไป ณ กรุง ลุมพินีเวลุ ไนท์บาซ่า ฮาๆ .......ไปทำไรก็ม่ายต้องบอก มากมาย

ม่ายพูดพล่ามทำเพลงก็ สั่งไป 2หลอด....อันนี้ม่ายขยายความ จบวันด้วยการ กลับบ้านอย่างสุขี

ปล. เรื่องที่เล่ามา เปนการรวบรวม hilight ของอาทิตย์ที่ผ่านมารวมมาเปนวันเดียวเลยละกันนะ

เออลืมไป ที่จัดเรียงมาเบี้ยวไปเบี้ยวมา จงใจนะ เพาะม่ายรู้จะ ให้มารูปแบบใหนดีฮูๆ ........ นอนกันได้และหละ

ฝันดีนะ ทุกคน ที่กรุณาอ่านมาถึงตรงนี้

ไปหละ

วิน วี่

AFs USA 46# camp

Mon, 07 May 2007 10:51:04 GMT

หวัดดี .......

ม่ายได้อยากจะ up ถี่ขนาดนี้หรอกนะแต่ .....มี เหตุ คือไป ค่าย afs มา เปนค่ายของรุ่นน้องรุ่น 46(เรารุ่น 44) อืมๆ ...

ก็เริ่มออกไปกันวันที่ 2 เดือนนี้หละ....ก่อนไป ไปค้างบ้านพี่เดียวกัน เยอะมากเลย ไปถึงก็ไปชิวๆ จนนั้งลุ้นบอลอยู๋ คนเดวถึง เช้า ....ยังม่ายทันได้นอนก็ตื่นออกไป โรงแรมและ ...ที่ โรงแรมก็ได้ เจอรุ่นน้องทยอยกันเข้ามาพร้อมกะ บุพการี ... ก็เชิญให้ขึ้นไปชั้นบนเพื่อนลงทะเบียนและฟัง การร่ายยาวของคณะอาจารย์เกี่ยวกะทางค่าย .... เอ้อ แล้ว ก็ได้ออกไปรายงานตัวก่อนขึ้นบัส 4 ซึ้งก็ต้องทำกิจกรรม บนรถ ตามธรรมเนียม ...ง่วงก็ง่วง ก็ ฝืนเอาตัวรอดไปได้จนถึงค่ายหละ.... ตอนแรกก็มีกิจกรรม ice Breaking ซึ่งต้องมอบหน้าที่และ คำชมให้กะ พี่เดียวและพี่กาน ทำเอาเด็กร่วมมือกันมากขึ้น ตามมาด้วยกิจกรรม เข้าฐานที่ออกจะเอาจิงเอาจัง ก็น้องก็ให้ความร่วมมืออย่างดี ..... จนถึงค่ำก็ นอน...... ม่ายมีไร พิเศษ ...^^

ต่อมาก็เปนวันที่ 2 ของค่ายก็ มีการให้ความร่วมมือเช่นเคยเปนไป ตาม plan ทุกอย่าง ..... จนมีการแสดง เต้น การวีน เด็ก ....แล้วก็ จบที่การบายสีและร้องเพลง...หัวใจผูกกัน ....โหมันจะ ได้ทุกอารมไรงั้นนะ ....การแสดงของเราก็ออกมาได้ ใช้ได้ ...ถึงขึ้นพอใจ โทษฐานที่ ซ้อมมา เยอะ ใช้ได้เลยหละ ... ก็ ดีใจที่น้องๆ ...และอาจารย์ทุกท่านประทับใจ ในการทำงานของ ชุด Staff ปีนี้ พวกพี่ๆ ก็ ประทับใจในความร่วมมือของรุ่นน้องๆ ทุกคนเช่นกัน

กลับมาจากค่ายก็ ต้องกลับมาโลกแห่ง ความจิงอีกครั้งก็ขอให้ ทุกคน ...... กลับมาตั้งหน้าตั้งตาในสิ่งที่ตัวเองควรทำนะ ........

ปล. .แด่น้องทุกคนนะ

ช่วงเดือนสุดท้ายที่เหลืออยุ่ก็ขอให้ทุกๆคน ใช้ชีวิดอยู่ในประเทศไทยอย่างคุ้มค่านะ ...เพราะ อีก 10เดือนข้างหน้าอาจจะม่ายได้ใช้ชิวิต อยู่เหมือนทุกๆวันนี้ที่เดินอยู่บนแผ่นดิน ไทยก็ขอให้ทุกคนมีความสุขแล้วตระหนักถึงคุณค่าของเวลานี้นะ โดยเฉพาะ รักพ่อแม่ให้มากๆๆๆนะ ...... พี่ขอให้ทุกคนโชคดี

วิน Missouri AFS 44#

no time for excuses.....

Tue, 24 Apr 2007 14:18:39 GMT

เฮ้ออ............. ตอนเย็น วันนึง เราก็นั้งพิมพ์ งานบริษัท ในคอม ไปเรื่อยๆ อย่างเหม่อเลย โดยม่ายได้ ยินเสียงแม่เราตะโกนมา ว่า ........ เออ ....อย่าไปใหน นะ ....วันนี้ งานเยอะมากเลยหละ ต้องการคนช่วย หันมาอีกที แม่เรายืนต่อหน้าเราแล้ว.... เรายิ้ม แล้วตอบกลับไปว่า ....แต่ม้า....วันนี้ วินจะไปค้างบ้าน มายนะ ทำไมไปม่ายได้หละ .... งานก็ทำมา ตั้งเยอะและนะ .....แต่ คำพูดเราก็ทำไรม่ายได้นอกจาก โดน ด่ากลับมา พร้อมกับคำพูดเราที่แม่ทำเหมือนกับม่ายได้ยิน....... สรุป อดดูบอลบ้านมันเล ....แย่จิง

ชีวิดช่วงนี้มัน ขาลงอย่างกะ เศรษฐกิจ โลก หละน้อ ถ้าเศรษฐกิจโลก ดี ค่าน้ำมัน ถูก ชีวิตเราอาจแปรผกผันก็ได้น้อ ........อยากบ่นจิงอะ ....... (หวังว่าพ่อแม่เราจะม่ายเข้ามาอ่านนะ) ...... เออ เด๋วนี้เรารู้สึกว่าเราแก่ขึ้นไปเยอะ นะ แต่พ่อแม่คิดว่าเรายิ่งเด็กลง ......... เรารู้นะ เค้าเปน ห่วงและหวังดี แต่เราทนไม่ได้ที่ จะฟังตามเค้าทุกเรื่อง ..... ออนเอมดึกก็ม่ายได้ เที่ยวก็ม่ายได้ ค้างบ้านเพื่อนก็ ม่ายค่อยได้....... มือถือก็ม่ายซื้อให้....ให้มา ก็แต่รุ่น ให้ฟรียัง คิดหนัก.... ด่าแต่เรื่องเรียน ม่ายเคยช่วยเราเล้ยยยยย เรา ก็พยายามจะเข้าใจพ่อแม่นะ ว่าเค้าเปนห่วงและรักเรามาก แต่ ....... เราทนม่ายได้หวะ ....ตอน เอนท์ เสด โดน เทศ ยาว ไป เปนวันๆ ด้วยเหตุผลที่ว่าเค้าคิดว่าเราม่ายได้ตั้งใจ .....ทำไมเค้าม่ายเคยเข้าใจเลยว้า บอลยังม่ายให้เราดูเลย อย่าว่าใหนไกลเลย ....บอลนะ ยังคิดว่าเราแทงบอล เสเพลอยู่เลย ..ช่างเหอะ ๆ จบ ๆเปลี่ยนประเด็น อันนี้มา ระบาย ....เพาะหงุดหงิด ....^^

พูดซะได้ หนัมใจไปและ ก็ มาเข้าเรื่องดีกว่า สงกานๆๆๆๆ หนุกหนานๆๆๆๆ เออๆ ได้เจอเพื่อนใหม่ก็เยอะ ..เพื่อนเก่าๆก็ได้สนุกกัน ม่ายได้ไปกะ พวกมึงมานานและน้อ.... ว้า จบเทศการ ก็ หมด หนุก คอย ๆๆๆๆผลเอนท์ ..... ผล inter เอาวะ เหลือ ค่าย afs ให้ หาไรทำยามว่าง ....พวก ที่เข้าเรียนแล้วก็คงต้งใจๆ กันหละ

กะจะรื่นเริงหน่อยนะเนี้ยแต่ทำม่ายได้ ...... เพาะมันหมดรม จิงๆ .... เออ ลืมไป มีคนๆ นึงเคยบอกเราว่า .. คนรวยม่ายใช่ คนที่หา เงินเก่งนะ แต่เปนคนที่...หาเงินมาได้แล้วเก็บรักษาไว้ได้ มากเท่าใหร่ก็ยิ่งรวย เราก็ เอามา คิด..มันก็จิงนะ ดูดิ เค้าบอกว่า รวย เพื่อนก็ คงแปลว่า เราม่ายได้จำเป็นต้องมี เพื่อนมากๆ ดิน้อ แต่มีเพื่อน ที่รักเราและจิงใจกัน รักษา ความสัมพันธ์นั้นไว้ นานๆ น้อ ......... ฮูๆ

ไปและดีกว่า เริ่มเพ้อและ....

วิน วี่

ตะวันลับฟ้าเมื่อตอนเย็นๆ จะเป็นเวลาที่ใจหาย...

Sun, 01 Apr 2007 16:52:18 GMT

MAy-sah-DJon ..............................

ว้า....เหตุการณ์หลายๆอย่างมากเลยนะในชีวิด เดือน มีนาคนอันแสนมีค่าสำหรับจิตใจ

อาจไม่ใช่เดือนที่สนุกมากมายอะไรหรอกนะแต่แฝงไปด้วยอะไร หลายๆอย่างที่ยังดีใจ ที่ได้ทำ ......(มีแต่คนพูดถึงการจบและการลาจาก) ทำไมชีวิตต้อง EMo-หละ น้อ คิดในอีกมุมดีกว่า สดใสกว่ากันเยอะ... .... ... มีวันนึง ....อยากเล่าเหตุการณ์ ม่ายรู้เล่าไปทำไมแต่มันก็ เปนความทรงจำหนึ่งนะ.... วันนั้น ยามสายๆไปบ้านมายกะ เต้ โอ๊ต มาย อืม ก็ไป เที่ยว ผับย่านสุขุมวิทอันเรืองนาม มาแต่ยุค จุดดับของ RcA เอ้อ มีความสุขที่ได้กินเล่า ได้เสียการทรงตัว การบูชา โถส้วม .....โถส้วม แทบจะเปนพระเจ้าประจำกายในคราที่ซัดไป เปน สิบสอง สิบสามแก้วได้ กลับมาคิดย้อนก็ม่ายอยากทำไร อย่างงั้นเลยนะ คนอาจบอกว่าสังคมแต่เราว่ามันเปนอะไรที่ ม่ายต้องคิดแต่ทำเพราะเราต้องการอะไรที่ม่ายต้องการ อาจจะงง แต่ เรามานั้งคิดนะ ลองคิดดูดิ .....บอกว่าอยากเข้า มหาลัย(ขอวกมาเรื่องนี้แปปนะ) แต่ถามตรงๆนะ .....เรียนไป มีความสุขมากหรอก ถ้าบอกว่าไม่มีเกรดให้นะ เรียนไป จบก็จบเป็นวิชาชีพ เราว่านะ มันเปนอะไรที่ อยุ่ที่ใจนะ บางคนบอกว่าก็กูอยากเรียน กูชอบ กูฝัน แต่รวมๆก็จบที่มันทำไปเพราะม่ายมีเหตุผล พอๆกะการจีบสตรี......จีบ ญ ....ถ้าใจมันม่ายพาไปก็คงม่ายเพ้อม่ายตาบอดกันทั้วบ้านทั้วเมืองกันหรอก.....ดังนั้นอย่าคิดเสียดายนะที่จะทำไรลงไป .....มันมีคุณค่าเสมอ เราว่า

เลี้ยงรุ่น เปนงานที่ก็ประทับใจในมุมมองที่ว่า........... เราว่าทุกคนเต็มที่ในระดับที่น่าพอใจ สำหรับรุ่นแล้วออกมาได้ อย่างไม่มีที่ติในสายตาเรานะ วงดนตรีทุกวงขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่นแม้จะบ่นมาว่าซ้อมม่ายทัน เวลาให้น้อย แต่มันม่ายได้ดูที่ผล มันดูที่ การกระทำที่ทุกคนรักรุ่นเรา นะ ..... Ac 121*

พูดแค่นั้น ต่อๆ .....concert เหอะๆ .....กะว่าแก่แล้วจะไม่ไปอีกแล้วแต่ก็ ห้ามใจม่ายได้ ต้องไป โยกตามจังหวะ tatoo ....modern .....flure จนได้......แต่หนุก นะยอมรับว่า ม่ายเสียดาย ตาสว่างนะ เต็มที่จิงๆ ผิดหวังกะโมเดิร์นด็อกมาหลายงานและแต่งานนี้ก็ ...ทำให้ พลันสว่างขึ้นมาจิงๆ .....มันส์ยกร่องเลย

ต่อด้วยประสบการณ์ ขมขื่น ขื่นขม กะคะแนน a net มัน แย่หวะ ...... เอาวะ....onet ถ้าเราม่ายลุ้นแล้วใครจะลุ้น..ต่อด้วยการรับดิฟ ....ความประทับใจไปตกที่เพื่อนๆ พ่องๆจิงๆ มีสิบให้สิบเลย กูรักพวกมึงจิงๆเว้ย เออ ชุดก็ดูมีสง่าราศี จะให้พูดอีกก็ม่ายเบื่อ ว่า ภูมิใจที่เปนเด็ก Ac ......มีอีกเรื่องลืมได้ไงวะ AFS USA46# camp เอ้อ .....กูก็ไปสัมพาสมานะ แล้วก็ม่ายติด แต่ดันเสร่อเปนสำรองเว้ย ค่าย afs กล่าวโดยย่อคือค่ายเตรียมความพร้อมสำหรับผู้ที่จะไปศึกษาต่อที่ ประเทศสหรัฐ ..... นั้นแหละกูรุ่นดึกแต่ม่ายลายครามก็ต้องไปไง เปนวิทยากร เปน รุ่นพี่ที่น่ารัก แล้วก็ จีบเด็ก(ม่ายและ อันนี้ ขอพูดเล่น ณ วัน เมษาโกหก) นั้นหละ แต่ก็พูดไปก็รู้สึกผิด เพาะเรารับปากมาย เพื่อนที่รักเราว่า ถ้ามันม่ายได้ไปก็ม่ายไปแต่ ว้า ไอ้ดาร์ทเพื่อนตัวแสบ เราอีกตัวมันก็ดั้นติดสำรองแล้วก็ดั้น ติดไปกะเราอีก ก็เลย หนะ ....หมดหนุกแบบเต็มรูปแบบ แต่หวังว่าจะให้ประโยชน์กะน้องๆเปนวิทยาธานจากประสบการณ์ หละ

เรื่องสุดท้าย ก็มีแต่กะเพื่อนๆ นะ กูจะคิดไร ม่ายติดไร ก็ม่ายต้องห่วงกูนะเว้ย กูว่ากูเข้ามหาลัยอะไร กูก็จะไม่เสียใจที่เข้าที่นั่น แล้วก็ ภูมิใจที่เปน นักศึกษาจากสถาบันนั้นเช่นเดียวที่กูมีไว้กับ อัสสัม..... ต่อด้วยเรื่องนี้ คือช่วงนี้โกดกูก็ด่ากูมา กูพร้อมรับฟัง โดยเฉพาะช่วงนี้กูตามใจตัวเองนะกูว่า ...อืม แล้วก็ สุดท้ายท้ายสุด ก็ ขอให้ทุกคนโชคดี......มีความสุข (เพลงข้างบนม่ายใช่ว่าเราเพ้อถึงใครนะ แต่ขอฝากขอบคุณ calories blah blah ที่ทำเพลงได้น่าจรรโลงใจจิงๆ เพราะเหลือเกิน )

วิน

eDit เพิ่ม

ผลเอนท์ ออกแล้วหมดรม สรุป ออกมาว่าม่ายดีเลยนะ ....... ก็ ....ม่ายรู้ทำไงดี

ตอนนี้ก็อยู่บ้าน กินลม กินน้ำ กินข้าว.......แล้วก็ ใช้ชีวิตไร้ค่า...พูดตรงๆก็เซงหละที่ม่ายติดอะไรซะที

แต่ก็ ขอแสดงความดีใจกะเพื่อนๆ ที่น่าจะติดกันนะ พวก มึง (เธอ คุณ ท่าน)ได้พยายามกันมาเต็มที่แล้วถึงได้มาถึงจุดๆ นี้

อืมอีกเรื่องก็....อยากจะ บอกว่า สงกรานต์นี้ ใครไปสาดน้ำที่ใหนบอกด้วยนะแล้วจะขึ้นรถ รา มอไซด์ รถกระบะก็ดูแลตัวเองด้วยหละ

ขอทิ้งท้ายด้วยคำพูด .....ในหนังสือของวินทร์ เลียววาริณ

..."วันไหนที่รู้สึกเบื่อโลก ถามโลกด้วยว่าเบื่อเราไหม"...

till the Clock ticks mornin' ".....

Fri, 02 Mar 2007 13:09:49 GMT

เดือน มีนาคม พุทธศักราช สองพันห้าร้อยห้าสิบ

อัพ ก่อน ตอน สายๆ ........ ชีวิตเราก็เดินมาถึง ใกล้ปลายทางของชีวิตนักเรียนและ.....

ว้า anet ก็พุ่งนี้แล้ว คิดไปคิดมา กามั้วมันหมดเลยดีม้ายเนี้ย ............

เอาเปนว่าทำไม่ได้จะเข้าหมอม่ายก็เรียนรามและ(ล้อเล่งๆ )

หมดมุขและ ขอคิดก่อน....

อ๋อ ......รู้แล้ว มีนาคม เดือนเนี้ยแหละน้า ขอออออออ ขอออ

ให้ทุกอย่างเปน อย่างที่ หวังเหอะ

.... ทุกๆ เดือนเลย ก็ดี ...ทั้งมหาวิทยาลัย

ทั้งความรัก ทั้งชีวิดวัย teen (ส้นตีนมากกว่าม้าง)

นั้นหละ แต่ก็ยังหวังเสมอว่าเราจะ ประสบพานพบแต่สิ่งดีๆ .....

วันเกิดใครก็ม่ายรู้เต็มไปหมดเดือนนี้ หวังว่าจะม่ายมา ทวงของขวัญกันมากเกินไป นะ จนไงม่ายใช่ไร

ต่อๆ ...... แล้วก้ เอนท์เสดนะ ใครม่ายเคยโทหาเรา ก็โทมาได้แล้ว ชวนเราไปเที่ยวด้วย น้องวิน เหงา ...555 +

ว้าวุ่นแต่เรื่อง เพี้ยนๆ .......ท่าทาง queue ดื่ม สังสรรจะยาวเอาการ .........ก็ขอให้ทุกคนดูแลสุขภาพดีๆ หละ

ไปและนะ พวกพ้อง ขอให้ มีความสุข กะ ชีวิดอันว่างเปล่า .........ในเดือน มีน นี้ ด้วยหละ

ปล. ใครลืมวันเกิดเราขอให้ ลืมเราไปเลยละกัน นะ แต่ครัยจำได้ ..... ฮู้ น่ารักสุด ๆ (ปันยาอ่อนสุดๆ )มา เม้นกันด้วยนะ ..

WIN ".....*

....AC ....ถือเอาว่าเปน friendship จากกูละกัน

Thu, 01 Feb 2007 12:27:46 GMT

ตามหลักศาสนา พุทธ ทุก คนก็ต้องมี เกิด แก่ เจ็บ ตาย ตามนั้น ก็เปรียบได้กับชีวิต นักเรียน ในรั่ว โรงเรียน ที่ เราภาคภูมิใจมาตลอดชีวิตที่เราเกิดมจนถึงทุกวันนี้ จะจบลง ด้วย ความหวังที่ว่าเราต้องโตขึ้นไป อีกขั้นนึงแล้ว โตขึ้นนั้นไม่ใช่ อายุหรอก เราก็ อายุแก่ขึ้นทุกปีอยู่แล้วแต่ วุฒิภาวะที่มากขึ้นนี่สิ ............

สำหรับ ผม(กู) ก็ ผ่าน ประสบการณ์ ที่เพื่อนๆ คนรู้จัก จะต้องลาจากกันมาแล้วหละ ..... ตอนอยู่ อเมริกา นั้นแหละ ก็เพื่อนๆ เรียนจบกันหมด แยกย้ายกันไปคนละทาง กลัวว่าเพื่อนที่ เคยเดินเล่นตบหัว ค้างบ้าน ....เที่ยว เตะบอลตอนเย็นจะลืมเราไปใหม .....ก็ลืม นะ ........ยอมรับว่า กลับมาเมืองไทยทำให้ รู้สึกแปลกๆ ว่า ทำไง หละ เพื่อนเมกามันห่างกันเกินไป ที่จะ ......ได้เจอ พวกเรา ก็ อาจบอกเรา มหาลัยไม่ได้ไกลกันมากหากันได้ .............แต่ เราก็ว่า มัน ม่ายได้ สำคัญตรงเจอม่ายเจอหรอก ...มันอยู่ที่ว่าเรา ยังเปนเพื่อนกันใหม

ขอพูดถึง อะไร ไม่ไกลละกัน .... มัธยมปลายของ กู นั้นม่ายได้ วิเศษอะไร ไปกว่า ใครๆ ......หรอก ใช่ไหมหละ มีทั้งสุข และทุกข์ ตามวิสัยเด็กทั่วไป เรียน ห้อง 10 ตอนแรก เข้ามากู สนิทอยู่ แค่คน2 คนหรือกลุ่มหลักๆ จะเปน จอบกะ บิวนะ ต่อมาก็ เริ่มสนิทมากขึ้นเรื่อยๆ ...........จะว่าไป คนก็ว่ากูเปนคนพูดมากเกินหละน้อ ....อีกอย่างสร้างศัตรูก็มากอยู่ จากสนามบอลอัน เขียวขจี แฝงด้วย อะไรมากมาย(ต้องขอโทษอีกรอบ ณ ที่นี้ นะ สำหรับใครที่ รับบาดเจ็บหรือ เคืองกู มานาน)..... แต่เอาวะ ก็ เรียนๆ ไป ก็ท้อใจม4 เนี้ย มัน ม่ายเรียนกันจิงๆ หวะ ยอมรับเลย ....จนม 5 เหนการเปลี่ยนแปลงเยอะนะ ในพวกมึง รับผิดชอบกันมากขึ้น โดย เฉพาะ ฝ่ายเชีย กู ก็ต้อง ขอโทษ รุ่น 121 ทุกคนที่รัก รร ที่บอกว่ากูไม่น่าทิ้ง รร ในปีที่ รร เราเปน เจ้าภาพ เปนรุ่นเราเปนคนจัด แล้วก็เพื่อนเราโดยเฉพาะห้องเราที่ มีส่วนร่วมกับ งาน ....ครั้งนี้ อย่างมากมาย....แล้วกูก็ไป เมกานี่ไง แย่จิง โดยที่กูก็รู้ว่ากูขาดช่วงชีวิตไปช่วงสำคัญในรั้วรร เรา ห้องเราไปเยอะ นะ เอาหนะ อย่าพูดถึงเลย

มาถึงม6 เอาแล้วไง สำคัญ...มากกะชีวิดทุกคน ไม่ว่าจะ เปนด้าน การเข้ามหาวิทยาลัย การ ต่อยอดในความใฝ่ฝันของตน ...... ห้องเรา ก็ ขอ ให้ พวกที่มี แรงบันดาลใจ จะเอนให้ติดคณะที่ต้องการสู้ต่อไป นะ ..(จิ้น หูด เฮี้ยก บรรณ....) พวกที่ กูรู้ว่าพวกมึงต้องเก่งแน่ๆในอนาคต (หนุ่ย ดิว) ด้านดนตรี ก็คงมี แด็กคนเดวมั้ง บอลก็มี โชค กะ ดอนจุ้ย ก็หวัวว่าทุกคนจะถึงในใน แล้วก็ ที่เหลือนะ ก็ พวกที่กูเอ่ยชื่อมา พวกเราทุกคนในห้องก็ยอมรับหละนะ ว่าพวก มัน ก็ เปนคนที่มี ความตั้งใจจิงก็อยากให้ พวก เราทุกคนตั้งใจละกัน ครัยติดแล้วก็ หวังว่าจะพยายามในมหาลัยนะ............

สรุปแล้ว โทษฐานที่กูม่ายอยู่ ม5 แล้วก็ ด้วยความบกพร่องส่วนตัวกู อาจม่ายสนิทกะทุกคนแต่กูก็ เป็นห่วงทุกคนนะ เมื่อเข้ามหาลัยไปแล้ว.....แม้จะห่างกัน แต่ เราก็รักกันนะเว้ย .

เพื่อนห้องอื่น ใครที่ กูรู้จักก็เปน เพื่อนกู หมดนะ .....หรือ รร อื่นด้วย ...........รักทุกคนจิงๆ หวะ ม่ายอยากพิม ประโยค คลาสิกว่า อย่าลืมกูนะ แล้วก็ ....มีไร โทมาได้ แต่ก็พิมไปแล้วหละ

สุดท้าย ..........ขอให้ พระคุ้มครองทุกคนนะ แล้วก็ ..... กู จะอยู่ข้างกายมึงตลอดนะ ยาม ทุกข์

กะ-วิน สะ-หวัด-สี อัสสัมชัญ 121 เลขประจำตัว 42830 09/03/31